Stel je even dit voor.
Je bent volwassen, hebt je eigen leven opgebouwd, je eigen keuzes…
Maar toch hoor je, nog altijd:
“Heb je de deur wel dichtgedaan?”
“Zeker weten dat je het raam niet op een kier hebt gelaten?” Ik ga toch even kijken.
“Weet je het echt zeker? Waarom doe je het zo? Iedereen doet het zo, hoor..
“Nou ja, als jij denkt dat dit de beste manier is…
Eén keer is geen probleem.
Maar als je het al je hele jeugd hoort, dag in dag uit, dan gebeurt er iets.
Je leert niet: “ze geven om me.”
Je leert:
“kennelijk doe ik het nooit in één keer goed.”
En dat wordt een stille gewoonte in je hoofd.
🧬 Een vleugje cultuur, een vleugje zorg… en tóch een last
In veel gezinnen — zeker in migrantengezinnen — wordt kritiek verpakt als liefde.
“Doe je jas aan.”
“Eet meer.”
“Waarom doe je het zo, het kan beter zó.”
Warm bedoeld.
Maar de ondertoon blijft:
pas op, je doet het niet goed genoeg.
Die dynamiek bestaat overal.
Niet alleen in de Balkan.
Niet alleen in families.
Het mechanismé is universeel.
🎯 Signalen dat oude patronen nog steeds invloed hebben
Niet door grote drama’s.
Maar door subtiele, dagelijkse gewoontes.
Op je werk
– Je checkt je mail drie keer.
– Je zegt: “Domme vraag misschien, maar…”
– Feedback voelt als een risico, niet als groei.
In relaties
– Je slikt je mening in om de sfeer goed te houden.
– Je vraagt onnodig veel om bevestiging.
– Je excuseert jezelf voordat iemand erom vraagt.
In jezelf
– Complimenten glijden van je af.
– Piekeren wordt een achtergrondgeluid.
– Je vergelijkt jezelf automatisch.
Niet omdat je iets verkeerd doet.
Maar omdat je systeem al jaren probeert te voorkomen dat je “iets vergeet” of ‘dat je iets niet goed doet”.
🔗 Waarom dit patroon zo hardnekkig is
Kleine kritische opmerkingen — herhaald over jaren — worden een lens.
Je bekijkt jezelf erdoor.
Je keuzes.
Je relaties.
Je werk.
Het is vermoeiend, want je leeft op micro-alert.
En hier komt het belangrijkste — dat veel mensen niet weten:
❗ Het “niet goed genoeg”-stemmetje is niet van jou.
Het is een echo van vroeger.
Een echo die je als volwassene nog steeds meedraagt.
🌿 Wat je kunt doen om dit patroon te doorbreken
Niet beginnen met veranderen.
Beginnen met zien.
Want:
Erkennen ís al verandering.
De kracht zit ’m in dit simpele inzicht:
“De kritiek van toen hoeft vandaag mijn keuzes niet te bepalen.”
Wanneer je dat beseft, verschuift er iets.
Je hoeft jezelf niet meer eindeloos te checken.
Je hoeft niet steeds te bewijzen dat je “niets vergeten bent”.
Je mag rustiger ademen in je volwassen leven.
✨ Als je jezelf hierin herkent
Veel mensen die sterk, zelfstandig en succesvol zijn, dragen stille patronen met zich mee.
Het is niet zwak.
Het is opgebouwd vanuit liefde, maar heeft onverwachte gevolgen.
Als je merkt dat je dit herkent — op werk, in relaties of in jezelf — weet dan:
➡️ Je bent niet alleen
➡️ Er is niets mis aan jou
➡️ Je kunt dit patroon écht zachter zetten
➡️ En het begint met bewustzijn, niet met perfectie
🪞 Wat er verandert wanneer je dit gaat zien
Je hoeft dit niet in je eentje te ontcijferen. Veel mensen denken dat dit ‘gewoon is wie ze zijn’, terwijl het in werkelijkheid een oud mechanisme is dat je kunt verzachten zodra je begrijpt waar het vandaan komt.
In mijn gesprekken met cliënten zie ik steeds hetzelfde gebeuren: zodra een patroon zichtbaar wordt, ontstaat er ruimte.
En misschien wel het belangrijkste: je voelt je lichter.
Minder spanning in je lichaam, minder ruis in je hoofd, meer vertrouwen in jezelf.
Niet door snelle tips, maar door helderheid en een manier van kijken die lichter voelt zodra je hem samen onderzoekt.
Wil je hierover sparren of onderzoeken hoe dit bij jou speelt, dan ben je welkom.
